Sumarfrí

Ég hef verið að raða saman sumarfríum starfsmanna minna í morgun. Það er ákveðinn lúxus að geta valið sér tímasetningu á sumarfríi en því fylgir samt einn ókostur...ég bara veit alls ekki hvenær ég á sjálf að taka mér sumarfrí......endar oft þannig að allir fara í frí og ég sit eftir. Hmmm...þarf að spá aðeins betur í þetta...
..

Málfarsblogg

Ég rakst á skemmtilegt blogg í morgun, mæli með því að það sé lesið reglulega. Sem sagt...hollt blogg!
..

Kosningar!

Ég fékk um daginn senda þessa skemmtilegu slóð
þar sem ég tók próf sem á að sýna hvar ég stend svona pólitískt séð - miðað við stefnumál flokkanna núna fyrir kosningar. Niðurstaðan var ansi áhugaverð......
..

Sumarið handan við hornið??

Þetta hafa verið ljúfir dagar undanfarið. Vorið komið fyrir alvöru, allir farfuglar komnir á sinn stað í sveitinni - nema kannski krían en hún er á leiðinni, sólin skín og allt að komast í blóma. Vorið er minn uppáhaldstími og páskarnir eiga sinn þátt í því. Ekki sama stress og fylgir jólunum, heldur eru páskarnir miklu afslappaðri og maður nýtur frídaganna betur. Við vorum reyndar á ferðalagi skírdag, föstudaginn langa og laugardag, en renndum í hlað heima uppúr miðnætti á laugardagskveldi. Ferðalagið vestur á Firði var alveg frábært, Drangajökull er alveg frábær jökull og þaðan er eitt skemmtilegasta útsýnið af íslenskum jöklum sem ég hef kynnst. Það var erfitt að komast að honum, leiðin liggur upp úr Unaðsdal á Snæfjallaströndinni....ógurlega stórgrýtt og erfitt, sérstaklega þegar það er svona lítill snjór. Þá er ekkert hægt að fara út fyrir slóða því það skemmir gróður. En við sem sagt fórum þangað á föstudeginum, í ágætisveðri þótt sunnan Djúpsins hafi verið mjög dimmt yfir. Sólin skein á köflum á okkur og útsýnið norður, þ.e. á nyrðri Strandirnar var alveg geggjað. Að fólk skuli hafa búið þarna og notað jökulinn sem samgönguleið yfir í Djúp...ótrúlegt. Á leiðinni vestur daginn áður fengum við líka frábært veður þegar við fórum Þorskafjarðarheiðina. Hún er reyndar ekki enn opin fólksbílum, enda allt á kafi í snjó ....og krapa á köflum. Við komumst þó yfir en urðum að teyma með okkur nokkra smájeppa sem héldu að þeir kæmust þarna yfir. Þetta fólk var ekki með okkur í för en hefur örugglega verið dauðfegið þegar við komum að þeim, föstum í skafli og vægast sagt illa útbúin fyrir svona ferðalag. Þessir bílar voru hengdir aftan í stærri jeppa og svo var baslast með þá yfir heiðina. En sólin skein glatt þannig að þetta var ekkert svo slæmt....bara meira fjör eins og einn ferðafélaginn okkar sagði! á laugardeginum kíktum við upp fyrir Sængufossvirkjun, sem er innst í Húsadal við Mjóafjörð. Ætluðum að reyna að komast að Glámu og þaðan inn á Skálmardalsheiði. Það gekk ekki eftir vegna snjóleysis og gífurlegrar bleytu en sólin skein nú samt sem áður á okkur og einn ferðafélaginn pompaði ofan í læk sem leyndist undir snjónum þannig að það var svo sem alveg nóg við að vera! Við lögðum síðan af stað heim rétt fyrir sex á laugardeginum og skildum restina af félögunum eftir í Reykjanesi við Ísafjörð en við ætluðum að vera mætt í páskaboð daginn eftir í bænum og fórum því degi fyrr heim. En Snjófusi fannst greinilega ekki hafa verið nógu mikið "fútt" í ferðinni og ákvað því að blása aðeins lífi í þetta allt saman. Þegar við vorum í rólegheitunum að dóla okkur upp Steingrímsfjarðarheiðina, á vel upphækkuðum vegi og með bláa krapapytti báðum megin við veginn, heyrðist allt í einu sérkennilegt hljóð og áður en ég vissi af hallaðist bíllinn vel til hægri og við hentumst út af veginum. Ég held ég hafi öskrað af hræðslu en er ekki viss. Hjartslátturinn yfirgnæfði öll hljóð sem ég heyrði. Við sátum fyrst sem frosin en klöngruðumst svo út...öll alveg heil og óbrotin. Bíllinn hafði lent pent á kafi í skafli, örfáa metra fyrir ofan risakrapapytt. Skýringin var sú að það hafði hvellsprungið hægra framdekkið.....gatið á stærð við fótbolta. Þegar svona gerist á upphækkuðum bíl, þá gerist það snöggt og engin leið að stýra honum, hann hallast svo niður að framan. En ég er alveg á því að þarna hafi snarræði Begga bjargað okkur, því við hefðum hæglega getað lent á hlið eða á hvolfi. Brattinn þarna niður af veginum er töluverður. Og í hjólförunum voru steinar á stærð við Hálfsterkan og Fullsterkan eða hvað sem þeir nú heita þarna í Dritvík. Og þarna vorum við...ein á ferð og ekki með NMT síma í lagi...hann drukknaði þarna um daginn.... En þetta bjargaðist allt saman, jeppi sem kom aðvífandi var með síma og við hringdum í ferðafélagana sem voru að gera kvöldmatinn sinn kláran. Þeir komu fljótt, skiptu um dekk (það var eitt aukadekk með í för, meira að segja á felgu - takk Kjartan!) og við héldum áfram á rammskökkum bílnum yfir heiðina. Stýrið var skakkt og bíllinn gekk alveg til. Það var óþægileg lífsreynsla. En á Hólmavík hjólastillti Beggi bílinn ásamt einum sem hafði slegist með í för úr ferðahópnum, var á leið á Sauðárkrók (Takk Danni!!), og eftir það gekk þetta betur. En sem sagt, okkur vantar eitt Groundhog 38" dekk, lítið notað, ef einhver veit um slíkt! Bíllinn þarf að fara í hjólastillingu á ný, rétta þarf felguna sem er rammskökk og okkur vantar líka nýjan síma! En ég er eiginlega komin með nóg...í bili. Minn óhappa- og tjónakvóti er búinn! En ég verð samt að viðurkenna...að undanfarið í öllum þessum óhöppum, þá höfum við samt verið heppin. Þetta hefði allt getað farið miklu, miklu verr - í öll skiptin.... En gerði það ekki. Okkar verndarengill hefur heldur betur verið að vinna yfirvinnu undanfarið......
..