Stundum...

...get ég verið svakalega pirruð út í sjálfa mig. Sérstaklega þegar ég hef ýtt einhverju máli á undan mér og svo þegar ég sest niður og fer loksins í það þá tekur það rétt hálftíma. Af hverju var ég ekki löngu búin að þessu??? Setti algjört met...úrskurðaði á nó tæm leiðindamál sem ég hef ekki megnað að fara í í marga daga..vikur..mánuði..eh... Alltaf virtist eitthvað annað koma upp á sem lá meira á. Og nú dauðskammast ég mín....
..

Ég er á leiðinni í frí...

...og þá er svo týpískt að það verði allt vitlaust að gera í vinnunni þannig að ég næ ekkert að klára öll þau mál sem ég ætlaði að klára. Demmit. Jæja, hvað um það - ég hlakka mikið til að liggja með tærnar upp í loft í hálfan mánuð. Vonandi helst veðrið gott líka þannig að ég komist í sólbað af og til.
..

Allt er nú til....

Nýjasta nýtt í henni Ameríku.... Ekki það...ég hef nú séð suma ónefnda ketti eltast við ýmislegt sem þeir sjá á sjónvarpsskjánum, s.s. skíðamenn, fótbolta og billjardkúlur. Fyndnast er þegar þeir hlaupa á bakvið sjónvarpið...tékka á því hvort áhugaverði hluturinn hafi skoppað þangað...
..

Ánægjulegustu fréttir dagsins...

...eru fréttirnar af upprisu bloggara dauðans. Fróðlegt að sjá að hann og bróðir hans voru einlægir aðdáendur þýska lagsins í Eurovision árið 1979. Þetta lag var í kósakkastíl og vakti mikla aðdáun okkar systra á sínum tíma. Það var sungið með miklum þrótti og tilheyrandi dansi heima hjá okkur í stofunni á þessum tíma enda bjuggum við í Þýskalandi þá og héldum því auðvitað með því lagi í keppninni sjálfri. Vonbrigðin urðu mikil þegar það lenti svo bara í fjórða sæti. Mig minnir að ég hafi næstum því grátið mig í svefn það kvöld....
..