Blogg letinnar

Var að lesa besta tölvupóst sem ég hef fengið í margar vikur. Hann fjallar um leti. Það allra skondnasta er að allt sem þar kom fram er eins og talað úr mínu hjarta. Ég er nefnilega gífurlega löt manneskja að eðlisfari. Eitt af því fáa sem ég áorka í letiköstum er að lesa. Nenni ekki að borða, tala né fara eitt eða neitt. Eins og bréfritarinn talar um í póstinum þá hlakka ég til að verða gömul og hætt að vinna og get því hangið og glápt út um gluggann eða lesið. Þurfa helst ekki að gera neitt. Og það er svo skrítið hvað tíminn líður hratt í svona letiköstum. Áður en ég veit af er kominn miður dagur og ég enn á náttfötunum, ekkert búin að borða, búin með tvær bækur og hef ekkert áorkað annað en að tékka á tölvupóstinum. Ég elska svona daga. Dagurinn í dag stefnir í einn slíkan, jafnvel þótt ég hafi tekið fartölvuna með mér heim úr vinnunni og ætlað að vinna í nokkra tíma. Er svo sem með kveikt á tölvunni, en á erfitt með að vinna. Alveg nógu erfitt að blogga og vera með kött í fanginu. Ég er ekki það mikil um mig að fartölva og 6 kílóa köttur rúmist vel í fanginu í einu. Ekkert pláss fyrir vinnugögn líka. Af "illri nauðsyn" mun ég því halda áfram að vera löt, krúsa um netið og halda svo áfram að lesa um The overactive imagination of Olivia Joules.
..