Völd til kvenna!

Síðastliðin vika hefur öll verið eins og ein hálfgerð helgi. Eins og Hvítasunnuhelgin hafi aldrei klárast! Enda var ég ekki nema einn og hálfan dag í vinnunni þessa vikuna og því ekki skrítið þótt mér finnist vikan hafa verið skrítin. Hápunkturinn var auðvitað "valdaráðstefnan" á Bifröst. Hún hafði á sér skemmtilega súrrealistískan blæ, ekki síst vegna þess að hún endaði á móttöku á Bessastöðum. Það var líka upplifun út af fyrir sig fyrir sveitunginn mig að koma þangað inn. Ég kolféll fyrir húsinu, hvítlökkuðu gereftunum og þessu gamaldags "lúkki" sem ég er að rembast við að blanda saman við hið nýja á mínu heimili. Við vorum líka hvattar til að skoða húsið, alveg frá kjallara upp á loft og nýttum við okkur það óspart! Skoðuðum hvern krók og kima. En burtséð frá Völu Matt-fílingnum í mér, þá var heimsóknin þangað bara mjög ánægjuleg. Forsetinn tók vel á móti okkur og Frú Dorrit reyndi eftir fremsta megni að spjalla við okkur á íslensku-ensku. Þau eru greinilega alveg þaulvön að taka á móti gestum þarna og virtust nú bara alveg þokkalega afslöppuð yfir öllu því sem gengið hefur á. En víkjum aftur að Bifröst í Borgarfirði. Þangað komum við systurnar á miðvikudagseftirmiðdaginn, alveg uppveðraðar eftir að hafa hlustað á blaðamannafundinn í útvarpinu á leiðinni. Hittum fyrir fullt af skemmtilegum konum, fyrrum skólasystur og kollega og gengum upp á Grábrók. Þaðan lá leiðin í Paradísarlaut þar sem veitingar voru á boðstólum. Ekki spyrja mig hversu mörg hvítvínsglös ég drakk, ég bara man það ekki, það var alltaf einhver að sniglast í kringum mig að bæta á glasið. Hausverkurinn morguninn eftir bendir þó til þess að þau hafi verið fleiri en tvö og fleiri en þrjú. En hann var fljótur að hverfa því fyrirlestrarnir á fimmtudeginum voru hver öðrum áhugaverðari. Og bandaríski prófessorinn og lögfræðingurinn Nadine Strossen var alveg frábær. Forseti bandarísku réttindasamtakanna fór á kostum og ég myndi glöð setjast á námsbekk hjá henni, enda er hún prófessor í stjórnskipunarrétti við háskólann í New York og greinilega alveg brilljant lögfræðingur. Og kom vel undirbúin, hafði lesið einhverja skýrslu íslenskra stjórnvalda til Sameinuðu þjóðanna um stöðu íslenskra kvenna hér á landi - ég hafði nú bara ekki einu sinni heyrt um þessa skýrslu. Bandarískar konur eiga langt í land miðað við okkur íslensku, en samt sagði hún okkur frá baráttuaðferðum bandarískra kvenna sem hafa gefist mjög vel, og ekkert ósvipaðar hugmyndir komu fram í máli annarra fyrirlesara. Þessar hugmyndir getum við líka nýtt okkur t.d. til þess að fjölga konum í valdastöðum og stjórnum fyrirtækja. Og munum gera ef yfirlýsingar ýmissa áhrifakvenna sem þarna voru eru marktækar. Vonum það bara! Það sem gladdi mig var að þarna var ekkert væl í gangi. Ekkert svona minnimáttarkjaftæðisvæl heldur kom það skýrt fram að það er okkar að breyta viðhorfum og berjast fyrir jafnrétti á öllum sviðum. Samtakamáttur og tengslanet eru tæki til þess. Það sem var líka fróðlegt var að þarna komu fram atriði er varðar jafnréttið eins og það snýr að körlum, m.a. í forsjármálum. Því einn lögmaður benti á að ennþá væru ríkjandi viðhorf í dómarastétt (hjá karlkynsdómurum) sem eru ekkert annað en misrétti gagnvart feðrum sem væru löngu úrelt og ættu ekki að sjást lengur á prenti en gera það samt. Enn það sem mér þótti hvað sérkennilegast var fréttaflutningurinn frá þessari ráðstefnu (það sem ég varð vör við allavega). Var ekki hægt að sýna annað en göngutúrinn og glasalyftingar í Paradísarlaut? Hvar voru fjölmiðlarnir þegar skoðanaskiptin fóru fram? Það þótti greinilega meira spennandi að sýna okkur sem einn stóran saumaklúbb. Óþolandi.
..