Stefnuræðan

...hjá Halldóri fór alveg framhjá mér í gær. Og satt að segja var ég nú bara frekar lítið spennt yfir þeirri staðreynd að þingið væri komið til starfa á ný. Maður fékk eiginlega alveg nóg af pólítík í sumar og í hvert sinn sem stjórnmálamennirnir hér á landi hreyfa sig þá brjóta þeir einhver lög, eyðileggja náttúruna eða sýna æðsta dómstól landsins lítilsvirðingu. Hunsa jafnvel sett lög, af því að þeim finnst þau úrelt og taka ekki mark á álitum umboðsmanns Alþingis frekar en auglýsingableðli sem kemur inn um lúguna hjá þeim. Ráðherrar og þingmenn eru því best geymdir í fríi. Undanfarið ár hafa þeir gjörsamlega gengið fram af mér trekk í trekk. Sagt og gert hluti sem gera mig orðlausa. Öll lógík er fokin út í veður og vind og ég fer að halda að ég búi í bananalýðveldi. Það er skrítin tilfinning.

Annars ætlaði ég nú ekki að eyða orðum á þessa stjórnmálamenn, en gat eiginlega ekki stillt mig. Var nefnilega að hugsa um þessa ungu þingmenn sem skriðu inn á þing síðast. Þeir eru orðnir óþekkjanlegir, orðnir steyptir í sama mót og hinir og virðast ekki hafa neinn sjálfstæðan vilja. Opna bara munninn í viðtölum og út kemur bara sama klisjan og venjulega. Mér leiðast þeir svo hrikalega að ég er fljót að skipta um stöð. Og bara yfirhöfuð forðast að hlusta á stjórnmálamenn yfirhöfuð. Og pirra mig á því að fjölmiðlafólk geti ekki tekið þá almennilega í bakaríið. Þá á ég við málflutninginn, ekki persónu viðkomandi.

Greinilega kominn tími á að gefa Nebba að borða. Hann er farinn að leggjast ofan lyklaborðið til að fá athygli...
..