Svart, svart, svart og aftur svart...

Nú þegar vika hinna svörtu Toyota-bíla er á enda þá er ekki úr vegi að staldra aðeins við. Ég er ekki frá því að þetta virki sem svolítil bilun að eiga fjóra bíla á planinu hér fyrir utan og er ég jafnvel að spá í að leggja Corsunni einhvers staðar annars staðar og Snjófus ofurjeppi er á leiðinni á bílasöluna loksins á næstu dögum. Stærri Toyotan fer síðan innan tíðar í breytingu og þá verður talan aðeins eðlilegri. Hins vegar neita ég því ekki að þessar tvær svörtu eru bara fjandi glæsilegar. Og Aska hin svarta harmónerar líka ágætlega við þetta svarta þema sem er í gangi.

Það eru allir svolítið þreyttir á þessum bæ, ekki síst ferfætlingar. Enda hafa frænkur tvær verið duglegar að leika við þá, ekki síst eldri frænkan sem gisti hjá okkur í nótt og hefði sú helst viljað sofa hjá Ösku í hundabúrinu. Aska fékk líka að prófa að lúra aðeins í hjónarúminu, því allir vildu kúra aðeins lengur í morgun. Ægilega notalegt. Hins vegar verð ég að játa það að það fer betur í mig að hafa malandi kött sofandi á koddanum en nagandi hvolp...
...